Opracowanie OT20 przedstawia organizowanie Polskiego Związku Krótkofalowców jako kilkuletni proces: od przygotowań i zgromadzeń, przez zmiany statutu, po uznanie przez międzynarodową organizację IARU. Poniższe daty pochodzą z tego opracowania.
Etapy według opracowania OT20
Autor podaje zjazd delegatów w dniach 14–15 czerwca 1929 r., a następnie pierwsze konstytuujące Walne Zgromadzenie PZK w dniach 22–24 lutego 1930 r. Wskazuje również na przyjęcie nowego statutu 15 marca 1931 r. i uznanie PZK przez IARU w grudniu 1932 r. Chronologię tę przedstawia historia związku opublikowana przez OT20.
OT20 zaznacza, że określenia zebrania z 1930 r. bywają różne oraz że PZK jest powszechnie uznawane za powstałe w 1930 r. Warto rozdzielać powstanie organizacyjne, zatwierdzenie statutu i uznanie międzynarodowe.
Związek jako sieć współzawodnictwa
Historia zawodów OT16 opisuje „Maksimum QSO dnia” z 1 marca 1930 r. i drużynowe zawody z 14 grudnia tego roku. Drugie wydarzenie przypisuje inicjatywie Włodzimierza Kisielnickiego SP3BI z LKK; w opracowaniu startuje dziesięć czteroosobowych drużyn, a nieobecność klubu krakowskiego wiąże ono z jego reorganizacją. Wydarzenia te opisano w późniejszej historii zawodów.
Opracowanie OT16 łączy późniejsze międzynarodowe zawody PZK z LKK, Polskim Biurem QSL oraz numerami „Krótkofalowca Polskiego” 10/1933 i 11/1933. Razem z komunikatem krakowskim z 1931 r. o kursach, pracowni, radiowych komunikatach i kartach QSL, ukazuje to konkretne kanały, przez które ruch budował kompetencje, kontakt publiczny i wspólną rywalizację. Poszczególne kluby mogły organizować te działania inaczej.