Komunikat Krakowskiego Klubu Krótkofalowców z lata 1931 r. pokazuje organizację, która łączyła nabór i popularyzację z nauką, warsztatem, obiegiem kart QSL i pomocą w zdobyciu sprzętu. To sam klub opisywał wówczas swoje plany, kursy i liczbę członków.
Kursy i wspólny warsztat
Klub opisywał bibliotekę fachową, kursy nasłuchowe i teoretyczne, pokazy budowy oraz własną pracownię. Według komunikatu około 30 osób ukończyło kurs nasłuchowy, około 25 kursy teorii fizyki i radia, a 15 kurs budowy aparatów. Uczestnicy kursu praktycznego mieli zmontować trójlampowy aparat nadawczo-odbiorczy. Klub pisał również o przygotowaniu schematów urządzeń Hartleya i Schnella oraz o subwencjach na zakup sprzętu dla mniej zamożnych członków.
Wypowiedź wiąże rozrost środowiska z komunikatami prasowymi, odczytami i przekazami przez Polskie Radio. Klub relacjonował wzrost liczby członków z 18 do ponad 200 do kwietnia 1931 r., a liczby nadawców z 4 do 23. Takie liczby podał klub w swoim komunikacie.
Zmiana widoczności klubu
Relacja przedstawia zwrot po okresie słabszej aktywności w 1930 r. Klub przypisuje go inicjatywie członków zarządu i promocji publicznej, po której pojawiła się potrzeba porządkowania administracji, kartoteki i regulaminu. W tej samej opowieści wzrost organizacyjny prowadzi do rozwijania zajęć technicznych. Można zatem odczytać klub nie tylko jako stowarzyszenie korespondencyjne, lecz także jako lokalną szkołę i warsztat; taką rolę pokazuje opis jego codziennej działalności.