Historia UKF łączy konkretne osoby i urządzenia z pracą klubową w terenie. Późniejsze opracowanie techniczne przypisuje pierwsze próby blisko 100 MHz Janowi Ziembickiemu i Włodzimierzowi Lewickiemu w 1929 r., a wyprawę LKK na Howerlę w 1930 r. przedstawia jako badanie propagacji w górach. Przebieg tych prób znamy z późniejszego opracowania. Daty i opis pochodzą z historii techniki UKF napisanej wiele lat później.
Od warsztatu do terenowego eksperymentu
Dąbrowski opisuje polskie próby UKF w zakresie 50–100 MHz od 1929 r. Według jego opracowania urządzenia pracujące w pobliżu fali 3 m uruchomili Jan Ziembicki SP3AR i Włodzimierz Lewicki SP3GR. Próby 4–6 m przypisuje SP3MN z Wilna. W 1930 r. LKK miał zorganizować wyprawę na Howerlę, której celem było badanie propagacji krótkich i ultrakrótkich fal w górach.
Opracowanie wyjaśnia też ograniczenie wczesnych konstrukcji: niestabilność częstotliwości nadajników samowzbudnych wpływała na dobór emisji, a w odbiornikach stosowano m.in. układy superreakcyjne. Nie opisuje to każdej aparatury wyprawy na Howerlę. Nie wiadomo dokładnie, jaki nadajnik i odbiornik zabrali uczestnicy ani jakie łączności udało im się nawiązać.
Znaki wywoławcze i rozbieżność w późniejszej biografii
Artykuł z 1929 r. wymienia kolejno znaki Jana Ziembickiego: LW3, TPAF, TPAR, a następnie SP3AR z dniem 1 stycznia 1929 r. Późniejsze opracowanie Dąbrowskiego wymienia LW3, TPAX, SP3AR, SP1AR i powojenny SP6FZ. Te wykazy różnią się od siebie. Mogą dotyczyć innych okresów lub rodzajów znaków, ale nie ma pewności, że tak było. Nie można więc na ich podstawie ustalić jednej pewnej kolejności wszystkich znaków.