Numer 11 „Krótkofalowca Polskiego” z listopada 1929 r. zawiera podpisany imieniem i nazwiskiem opis stacji SP3AR Jana Ziembickiego. Jest to źródło współczesne opisywanym zdarzeniom, lecz relacja autora o własnej stacji.
Znaki stacji w czasie
W artykule z 1929 r. Ziembicki pisze, że stacja zaczęła działalność zimą 1924/25 pod znakiem LW3, następnie używała TPAF, a pod koniec 1925 r. TPAR. Według tego samego opisu TPAR przeszedł na SP3AR z dniem 1 stycznia 1929 r. Stacja używała więc kolejno różnych znaków, a nie wszystkich jednocześnie.
Tekst wspomina też o pracy w paśmie 30-metrowym w 1926 r. i przejściu na większą moc jesienią 1927 r. Wyposażenie i osiągnięcia stacji opisał sam Ziembicki.
Anteny i próby UKF
W numerze 7–8 z 1931 r. ukazał się tekst Ziembickiego o praktycznej antenie nadawczej. Ziembicki opisywał antenę z przeciwwagą i system Fuchsa, przywołując własną próbę. Podane wyniki pochodzą z jego własnych doświadczeń.
Późniejsze opracowanie Krzysztofa Dąbrowskiego przypisuje Ziembickiemu i Włodzimierzowi Lewickiemu pierwsze polskie urządzenia działające w pobliżu 100 MHz w 1929 r., a wyprawę LKK na Howerlę w 1930 r. przedstawia jako próbę badania propagacji. Dąbrowski opisał te wydarzenia wiele lat po wyprawie.
Późniejszy biograficzny opis znaków Ziembickiego podaje ciąg TPAX, SP3AR i SP1AR. Różni się on od relacji z 1929 r., w której widnieją TPAF i TPAR przed SP3AR. Nie wiadomo, skąd wynika ta różnica. Dlatego nie można ułożyć wszystkich wymienionych znaków w jedną pewną kolejność.